من ارومم و منتظر، که من رو به سوی خود بخوانی . . .  

در گوشم از رویاهایمان زمزمه کنی و دیدگانت را اینه ی وجودم قرار دهی . . .

و بارها و بارها به من بگویی که " دوستم داری " نمی خواهم لحظه ای از یادم دور شود ! 

و می نویسم برای روزهایی که تنها امیدشان مرا به زندگی دعوت می کند . . .  

مشکلات روحم را لحظه ای ازرده خاطر می کند

ولی قلب من با تکیه به تو همه چیز رو فراموش می کنه

حالا من ساکت و ارام ؛ منتظر می مونم تا زمانی تو بیایی و بگویی که

                                " برای همیشه با منی "

تو من رو رشد می دی طوری که من می تونم یک قله ی بلند رو به تنهایی فتح کنم !

تو من رو رشد می دی طوری که من می تونم بر همه ی بدی هام غلبه کنم !

تو من رو رشد می دی طوری که من می تونم با نیروی ایمانم  روی اب ها قدم بزنم !

تو من رو رشد می دی طوری که من می تونم شوق پرواز رو در نگاه بادبادک ببینم !

دنیا در دستان من است . . .

من قدرتمند هستم وقتی در اغوش توام . . .

تو من رو رشد می دی . . . بیشتر از اونی که بتونم باور کنم !

بیشتر از اونی که کلمات معنیش رو بفهمند

بیشتر از اونی که اسمان بتونه ابی در خودش جمع کنه