| تبليغات | X |
می روم و زجه های نگاه تو تا امتداد تلاقی چشم هایمان جاریست می روم و دور می شویم از هم با انکه نزدیکی قلب هایمان باقیست می روم و فاصله ی لبخند تلخ تو تکرار می شود در فضای دلم و اکنون ٫ کنار من ٫ اینجا جای تو تا بی نهایتش خالیست لحظه ی جدایمان تا ابد پر از ابهام یک ترس پوشالی پر از ترس دوباره ندیدن ها بدون یکدیگر نفس کشیدن ها رها در خلائی سرد است هم اغوش با تن تمام غم هاست می روم و زیر لب می گویم آری آری می بینمت ! دوباره . . . فردا ! هر چند ٬ میان امروز و فردامان غم تلخ جدایی به جای خون میان رگ هامان جاریست . . .
+ نوشته شده در شنبه بیستم بهمن 1386ساعت 16:40 توسط شیوا |
وقتي پرنده اي را معتاد مي کنند
تا فالي از قفس به در آرد
و اهدا نمايد آن فال را به جويندگان خوشبختي
تا شاهدانه اي به هديه بگيرد،
پرواز ...،
قصه بس ابلهانه اي است
از معبر قفس!
شیدای عزیزم
اونایی که باحالند برند
تنهایی ماه
کمی فکر کنیم(خیلی دوستش دارم)
اخرین اواز ققنوس ( شیدای خوبم )
حرف دل (علی)
ابی و صورتی
شیدا و سعید(دو تا دوست مهربون)
زندگی معنوی(یه دوست خوب)
`پارس های یک سگ(اناهیتا)
دلتنگی های مریم
یه دوست هم اسم(شیوا)
ریکاردو
فاصله ها
پاستیل
مردمرده
عشق رضا و زهرا
حسین عزیز
گلوگاه
رویای عزیز
همه چیز تنها یک چیز(المیرا)
شهراد
سجاد
آمار بازدیدکنندگان
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها:
